10-10-10

Ironman Hawaii wedstrijdverslag

Wat een dag vandaag! Een dag om nooit te vergeten, nog nooit zo afgezien. De dag begon al zeer vroeg. Ik had me zelfs overslapen. Normaal gingen we om 3u30 opstaan, ik lag nog steeds te snurken om 4u. Snel wat droge rijst gegeten, een banaan en wat sportdrank. Meer ging er eigenlijk niet in, teveel zenuwen. Tegen 4u30 zijn we dan vertrokken richting start. Bert startte om 06u30, ikzelf om 7u. Ik kon het dus wat rustiger aan doen. Eerst moesten we onze nummer op onze armen laten stempelen. Als deze droog was konden we ons pas insmeren met zonnecrème en een hele hoop vaseline (om schuurwonden te vermijden). Na het startschot van de pro’s mochten we het water in. De zon kwam stilletjes aan op. Ik ben eigenlijk bijna meteen naar de start gezwommen om een goed plaatsje te bemachtigen. Bijgevolg heb ik daar nog 20’ kunnen watertrappelen. Speedsuits(ultradunne wetsuits) zijn vanaf dit jaar verboden. Ik heb de hele wedstrijd gedaan in een pakje van Skinfit (plasma). Ook supersnel in het water. Het was weer duwen en trekken de laatste minuten voor de start. Toen het kanonshot gegeven werd, lag er voor mij een surfplank. Iedereen zwom er dan langs, en ik ben er gewoon over gekropen en heb mij kunnen afduwen. Ik was dus meteen goed weg en heb totaal geen last gehad van de welbekende wasmachine. Ik had ook direct super armen, alles ging heel vlotjes. Juist voor het keerpunt gaat er een andere atleet op mij hangen en trekt mijn rits half open. Bijgevolg begint natuurlijk alles te flapperen op mijn rug. Ik voel meteen het verschil. Ik moest veel meer moeite doen, maar kon gelukkig nog volgen in een andere atleet zijn voeten. Na een goede zwembeurt kwam ik heel fris uit het water. Helemaal van voor bij de age-groupers. In het begin van het fietsonderdeel hou ik mij zeer rustig, er komen mij verschillende atleten voorbij. Tot er zich een groepje vormt van een 8-tal man. Ik rij in tweede positie, wanneer er een scheidsrechter begint te zwaaien met een rode kaart(4’ straftijd). Ik reed nochtans op één reflector van mijn voorganger (indicatie voor de profs om op reglementaire afstand te blijven). Deze afstand is zelfs ruim genomen, want als age-grouper mag je normaal op 7 meter rijden en de reflectoren liggen op 10 meter van elkaar. Dit is natuurlijk praat van iemand die gepakt is, en iedereen beweert altijd onschuldig te zijn… Op de weg naar Hawi haalt er ons een groep bij van 30-40 man. Stayeren dat zij doen, niet normaal. Diezelfde scheidsrechter rijdt naast ons, maar geeft geen kaarten. Ik roep het hem een paar keer toe. Ik walg van deze situatie. Wanneer de klim echt begint, ruk ik terug op naar voor. Het is zwaar, want er staan hevige zijwinden, die je soms bijna van de fiets blazen. Je moet echt tegen te wind gaan hangen. Alles ligt nu terug uit elkaar. Juist na het keerpunt in Hawi, moet ik in de strafbox 4’ wachten. Iedereen passeert mij terug. Ik kan je verzekeren, als je in een wedstrijd zit en je moet 4’ wachten, dan kan het lang duren. Als ik terug mag vertrekken geef ik er meteen een lap op. Ik haal snel verscheidene atleten uit de groep terug bij. Het gaat goed. Op het korte klimmetje juist voor we terug de Queen K highway opdraaie, passeer ik nog verscheidene atleten. Wanneer ik dan de Queen K opdraai, is het plots gedaan. Ik geraak niet meer vooruit en ik kan de atleten die mij passeren niet meer volgen. En er passeren er nog veel! Achteraf bleek dat mijn achterwiel sleepte. Waarschijnlijk is dit gebeurd tijdens het opdraaien van de Queen K.  Ik heb daar nog even geremd en de rem is waarschijnlijk blijven steken. Hoe dit is kunnen gebeuren weet ik niet, maar het rijdt in elk geval niet vlot. Helemaal van slag kom ik de wisselzone binnen gereden. Ik ben kwaad. Ik besluit er dan maar direct serieus tegen aan te gaan en we zien wel waar we eindigen. De benen voelen goed aan. Na het eerste keerpunt (5mijl) heb ik al een twintigtal atleten terug ingehaald. Ik blijf doorgaan, maar de knie (blessure sinds juni) begint me parten te spelen. De kracht verdwijnt langzaam uit mijn benen. Dan toch te snel vertrokken? Waarschijnlijk wel.  Vanaf de Highway moet ik elke bevoorradingspost wandelen. Het gaat niet meer. Op een gegeven moment komt er een profatlete naast mij lopen die me weet te zeggen dat ze met mij gaat samen lopen. Ze zat er ook een beetje door en mijn tempo zal juist goed geweest zijn zeker. Ik besluit haar dan maar te helpen. Mijn doel op dat moment is enkel nog maar aankomen. Het is natuurlijk dan wel gedaan met wandelen. Ik blijf heel de tijd lopen. De benen zijn op dat moment helemaal stuk. Op 10km van het einde gaat het licht helemaal uit. Ik laat mijn loopgezel weten dat het niet meer gaat en dat ze alleen verder moet. Vanaf dan is het sterven. Ik strompel twee kegels en ik wandel twee kegels. Dit gaat zo verder tot één mijl voor de finish. Ook denk ik constant aan hamburgers! Ik weet niet hoe dat komt, maar ik had er verschrikkelijk veel zin in. De laatste mijl probeer ik helemaal te lopen. Dit doet verschrikkelijk veel pijn. Ik geniet van de laatste honderden  meters, iets wat ik vorig jaar niet gedaan had en veel spijt van had. Uiteindelijk kom ik toch tevreden over de meet, blij dat het gedaan is en blij dat ik niet heb opgegeven. Aan opgeven heb ik eigenlijk nooit gedacht. Ik had desnoods nog tot ’s nachts gewandeld om toch maar over de finish te komen. Ik was niet helemaal tot in Hawaii gekomen om op te geven. Vorig jaar was ik 65ste en stond ik op het podium van mijn age-group. Dit jaar ben ik 686ste, een groot verschil. Maar ik weet nu wel wat echt afzien is.

Wanneer ik terug thuis ben, ga ik dit alles even laten bezinken. En me bezig houden met onze trouw op 30 oktober. Maar op dit moment heb ik het gevoel dat het allemaal wel mooi geweest is. Ik ben uiteindelijk terug beginnen trainen, omdat ik eens een keertje in Hawaii wou deelnemen. Vorig jaar was buiten alle verwachtingen en daarom heb ik, vol ambitie, er nog een jaartje bij gedaan.

Triatlon vraagt ook niet alleen veel van de atleet zelf, maar ook van de mensen uit de dichte omgeving. Ik denk dan vooral aan mijn, binnenkort, supervrouwtje Loni en ook aan de mensen van mijn werkomgeving. Zonder de steun van deze mensen zou dit allemaal niet mogelijk zijn. Triatlon kost ook handenvol geld. Het is niet voor niets een elitesport in Amerika, die vooral beoefend wordt door grote CEO’s en managers. Misschien is het tijd voor andere dingen…

Alvast bedankt voor al de steun van iedereen, het doet deugd te horen dat zoveel mensen je volgen in België.

Foto's volgen later.

21:37 Gepost door Koen in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

Proficiat Koen, je hebt het toch maar weer gedaan! Op deze manier, da's echt karakter!

Gepost door: Bart Heylen | 11-10-10

Hey Meester Koen,
Wij zijn nog steeds even fier op jou! En geniet van die hamburgers die je tijdens die laatste 10 km in gedachten had, maar eet er niet te veel, zodat je er nog goed uitziet tegen 30 oktober ;-)
Grote fans,
Rik & Judith

Gepost door: Rik & Judith | 11-10-10

Miljard, ik verstond er al niets meer van... Het 'Tracken' was weer een ramp maar het zal er allemaal goed uit na het fietsen... Maar als ik dat nu allemaal lees... tja, jammer! Maar vooral niet twijfelen aan jezelf! Dat is sport en eenmaal je een bepaald niveau haalt, wordt het moeilijk... moet je soms risico's nemen... Ach, vergeet het even... Er zijn nu veel belangrijke dingen in het vooruitzicht voor u. Ik snap uw redenering maar al te goed maar nu zeker geen conclusies nemen. 24u ontgoocheling... en dan... het leven gaat door. Trouwens proficiat met je doorzettingsvermogen. chapeau, het is niet velen gegeven want het gevecht in je kop zal intens geweest zijn. Jammer... maar sport is soms hard, heel hard... en soms maar heel af en toe mooi... En daarvoor doe je het... Sterk dat je hebt blijven doorzetten.

Gepost door: cipo | 11-10-10

Toch (weeral) knap gedaan !! proficiat

Gepost door: Tom Geentjens | 11-10-10

Hey Koen,

Je hebt u 200 % ingezet & toch knap omdat allemaal te doen we super fier om zo iemand met veel doorzetting in ons werk team te hebben!!
Zeker ni te snel een beslissing nemen laat het even bezinken MAAR nu eerst een flinke spurt nemen Naat LONI en dan samen naar 30 Oktober!!
Minneke Maggy Bob & Anouck

Gepost door: mahoaqua | 11-10-10

You are the MAN!! Dikke proficiat!!
Groetjes, Peter

Gepost door: Peter Sercu | 11-10-10

Trek het u niet aan gast ..... het leven zit vol up en downs
Geniet nu maar van je trouw en het vrouwtje

grt
Jo

Gepost door: Johan Smolders | 11-10-10

Hey Koen,

toch knappe prestatie. Iedere finisher is een Ironman. Ik kan dat nog steeds niet zeggen. Ik heb dagelijks jullie verhalen gevolgd en ook tijdens de wedstrijden probeerde ik alle info te verkrijgen.

Alvast succes gewenst met jullie huwelijk.

Groetjes,

Tim

Gepost door: Tim Van Daele | 11-10-10

Helaba,

Ge hebt da toch maar alweer gedaan!
Toch nen dikke proficiat, ge hebt er voor afgezien!

Nen dikke hi 5 van onze,n ebe!
xxxxxxxx

Gepost door: Greet | 11-10-10

Toch een super prestatie die deelname aan de Ironman! Er zijn er niet veel die het je nadoen!En dan mag je het trainen nog niet vergeten! Een mooi voorbeeld voor onze kinderen ivm "het niet opgeven en ervoor blijven gaan wat je ook tegen komt"! En ook al ben je niet de eerste, je hebt een droom waar gemaakt en dat op zich is veel mooier dan wat dan ook!Je zou het jezelf nooit vergeven en je zal het ook nooit iemand kunnen verwijten dat je er niet voor gegaan bent!Bedankt voor je mooie verslag en het ga je goed!(Guus is ook superfier op zijn zwemleraar ;)!)Proficiat nog met je trouw!! Grtz,Tati

Gepost door: Tati Stappers | 11-10-10

Echt een doorleefd verslag. Chapeau. Neem vooral dat intense van dit te mogen beleven met je mee. Tot binnenkort.

Gepost door: wim sofie lotte jules vic | 11-10-10

Eigenlijk is het zo een nog grotere prestatie geworden,
afzien als het goed gaat is veel makkelijker als afzien als het ni gaat.
Respect met een grote R

Gepost door: Maarten Verbruggen | 12-10-10

De commentaren zijn gesloten.