10-10-10

Ironman Hawaii wedstrijdverslag

Wat een dag vandaag! Een dag om nooit te vergeten, nog nooit zo afgezien. De dag begon al zeer vroeg. Ik had me zelfs overslapen. Normaal gingen we om 3u30 opstaan, ik lag nog steeds te snurken om 4u. Snel wat droge rijst gegeten, een banaan en wat sportdrank. Meer ging er eigenlijk niet in, teveel zenuwen. Tegen 4u30 zijn we dan vertrokken richting start. Bert startte om 06u30, ikzelf om 7u. Ik kon het dus wat rustiger aan doen. Eerst moesten we onze nummer op onze armen laten stempelen. Als deze droog was konden we ons pas insmeren met zonnecrème en een hele hoop vaseline (om schuurwonden te vermijden). Na het startschot van de pro’s mochten we het water in. De zon kwam stilletjes aan op. Ik ben eigenlijk bijna meteen naar de start gezwommen om een goed plaatsje te bemachtigen. Bijgevolg heb ik daar nog 20’ kunnen watertrappelen. Speedsuits(ultradunne wetsuits) zijn vanaf dit jaar verboden. Ik heb de hele wedstrijd gedaan in een pakje van Skinfit (plasma). Ook supersnel in het water. Het was weer duwen en trekken de laatste minuten voor de start. Toen het kanonshot gegeven werd, lag er voor mij een surfplank. Iedereen zwom er dan langs, en ik ben er gewoon over gekropen en heb mij kunnen afduwen. Ik was dus meteen goed weg en heb totaal geen last gehad van de welbekende wasmachine. Ik had ook direct super armen, alles ging heel vlotjes. Juist voor het keerpunt gaat er een andere atleet op mij hangen en trekt mijn rits half open. Bijgevolg begint natuurlijk alles te flapperen op mijn rug. Ik voel meteen het verschil. Ik moest veel meer moeite doen, maar kon gelukkig nog volgen in een andere atleet zijn voeten. Na een goede zwembeurt kwam ik heel fris uit het water. Helemaal van voor bij de age-groupers. In het begin van het fietsonderdeel hou ik mij zeer rustig, er komen mij verschillende atleten voorbij. Tot er zich een groepje vormt van een 8-tal man. Ik rij in tweede positie, wanneer er een scheidsrechter begint te zwaaien met een rode kaart(4’ straftijd). Ik reed nochtans op één reflector van mijn voorganger (indicatie voor de profs om op reglementaire afstand te blijven). Deze afstand is zelfs ruim genomen, want als age-grouper mag je normaal op 7 meter rijden en de reflectoren liggen op 10 meter van elkaar. Dit is natuurlijk praat van iemand die gepakt is, en iedereen beweert altijd onschuldig te zijn… Op de weg naar Hawi haalt er ons een groep bij van 30-40 man. Stayeren dat zij doen, niet normaal. Diezelfde scheidsrechter rijdt naast ons, maar geeft geen kaarten. Ik roep het hem een paar keer toe. Ik walg van deze situatie. Wanneer de klim echt begint, ruk ik terug op naar voor. Het is zwaar, want er staan hevige zijwinden, die je soms bijna van de fiets blazen. Je moet echt tegen te wind gaan hangen. Alles ligt nu terug uit elkaar. Juist na het keerpunt in Hawi, moet ik in de strafbox 4’ wachten. Iedereen passeert mij terug. Ik kan je verzekeren, als je in een wedstrijd zit en je moet 4’ wachten, dan kan het lang duren. Als ik terug mag vertrekken geef ik er meteen een lap op. Ik haal snel verscheidene atleten uit de groep terug bij. Het gaat goed. Op het korte klimmetje juist voor we terug de Queen K highway opdraaie, passeer ik nog verscheidene atleten. Wanneer ik dan de Queen K opdraai, is het plots gedaan. Ik geraak niet meer vooruit en ik kan de atleten die mij passeren niet meer volgen. En er passeren er nog veel! Achteraf bleek dat mijn achterwiel sleepte. Waarschijnlijk is dit gebeurd tijdens het opdraaien van de Queen K.  Ik heb daar nog even geremd en de rem is waarschijnlijk blijven steken. Hoe dit is kunnen gebeuren weet ik niet, maar het rijdt in elk geval niet vlot. Helemaal van slag kom ik de wisselzone binnen gereden. Ik ben kwaad. Ik besluit er dan maar direct serieus tegen aan te gaan en we zien wel waar we eindigen. De benen voelen goed aan. Na het eerste keerpunt (5mijl) heb ik al een twintigtal atleten terug ingehaald. Ik blijf doorgaan, maar de knie (blessure sinds juni) begint me parten te spelen. De kracht verdwijnt langzaam uit mijn benen. Dan toch te snel vertrokken? Waarschijnlijk wel.  Vanaf de Highway moet ik elke bevoorradingspost wandelen. Het gaat niet meer. Op een gegeven moment komt er een profatlete naast mij lopen die me weet te zeggen dat ze met mij gaat samen lopen. Ze zat er ook een beetje door en mijn tempo zal juist goed geweest zijn zeker. Ik besluit haar dan maar te helpen. Mijn doel op dat moment is enkel nog maar aankomen. Het is natuurlijk dan wel gedaan met wandelen. Ik blijf heel de tijd lopen. De benen zijn op dat moment helemaal stuk. Op 10km van het einde gaat het licht helemaal uit. Ik laat mijn loopgezel weten dat het niet meer gaat en dat ze alleen verder moet. Vanaf dan is het sterven. Ik strompel twee kegels en ik wandel twee kegels. Dit gaat zo verder tot één mijl voor de finish. Ook denk ik constant aan hamburgers! Ik weet niet hoe dat komt, maar ik had er verschrikkelijk veel zin in. De laatste mijl probeer ik helemaal te lopen. Dit doet verschrikkelijk veel pijn. Ik geniet van de laatste honderden  meters, iets wat ik vorig jaar niet gedaan had en veel spijt van had. Uiteindelijk kom ik toch tevreden over de meet, blij dat het gedaan is en blij dat ik niet heb opgegeven. Aan opgeven heb ik eigenlijk nooit gedacht. Ik had desnoods nog tot ’s nachts gewandeld om toch maar over de finish te komen. Ik was niet helemaal tot in Hawaii gekomen om op te geven. Vorig jaar was ik 65ste en stond ik op het podium van mijn age-group. Dit jaar ben ik 686ste, een groot verschil. Maar ik weet nu wel wat echt afzien is.

Wanneer ik terug thuis ben, ga ik dit alles even laten bezinken. En me bezig houden met onze trouw op 30 oktober. Maar op dit moment heb ik het gevoel dat het allemaal wel mooi geweest is. Ik ben uiteindelijk terug beginnen trainen, omdat ik eens een keertje in Hawaii wou deelnemen. Vorig jaar was buiten alle verwachtingen en daarom heb ik, vol ambitie, er nog een jaartje bij gedaan.

Triatlon vraagt ook niet alleen veel van de atleet zelf, maar ook van de mensen uit de dichte omgeving. Ik denk dan vooral aan mijn, binnenkort, supervrouwtje Loni en ook aan de mensen van mijn werkomgeving. Zonder de steun van deze mensen zou dit allemaal niet mogelijk zijn. Triatlon kost ook handenvol geld. Het is niet voor niets een elitesport in Amerika, die vooral beoefend wordt door grote CEO’s en managers. Misschien is het tijd voor andere dingen…

Alvast bedankt voor al de steun van iedereen, het doet deugd te horen dat zoveel mensen je volgen in België.

Foto's volgen later.

21:37 Gepost door Koen in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

09-10-10

Hawaii dag 11 - D-day

Het is nu bijna 15u30 hier in Kona. We zijn juist onze fietsen gaan inchecken. Alle Belgen hadden precies gelijktijdig  afgesproken. Je kon nochtans inchecken tussen 9u en 18u. Wie kwamen we allemaal tegen: Beke, Deckers, Goos, Van Lierde, De Neve, Jammaer natuurlijk,… Alles staat nu klaar voor morgen. Onze fietsen overnachten nu in de bewaakte wisselzone. Dat is wel nodig natuurlijk, als je weet wat een kapitaal daar staat. Ik denk dat je gemiddeld een 4000 à 5000 euro mag rekenen per fiets, maal 2000. Reken maar uit hé!

Alléé, hier staan we weer. Voor het tweede jaar op rij. Vorig jaar was super goed meegevallen en buiten alle verwachtingen. Hoe dat het dit jaar gaat lopen kan niemand voorspellen. Ik heb hard getraind en veel gerust. Maar of dit genoeg zal  zijn, dat gaan we morgen wel weer zien. Iedereen die hier aan de start staat is natuurlijk super goed getraind. Het zal moeilijk worden mijn prestatie van vorig jaar te evenaren, laat staan te verbeteren. Ik ben al heel blij hier terug aan de start te mogen staan.

Alvast bedankt voor de vele steunberichtjes die ik gekregen heb.  Ik ga ze kunnen gebruiken morgen!

Groetjes en de volgende keer dat jullie van mij horen, zal de wedstrijd reeds gepasseerd zijn!

07:40 Gepost door Koen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

08-10-10

Hawaii dag 10 - pronostiek

Gisteren begonnen de zenuwen stilaan op te komen.  Vandaag was het eigenlijk al terug wat beter. Deze morgen ben ik 20’ gaan “loslopen”.  We logeren op het einde van Alii Drive en voor los te lopen is het hier eigenlijk niet ideaal. Ofwel bergop, ofwel bergaf. Later op de dag moest Bert nog naar de pro-briefing. Jaja, voor diegene die het nog niet moesten weten. Bert start zaterdag bij de profs, hij is tweevoudig winnaar van de Iroman Lanzarote. Daarna zijn we nog een beetje gaan los zwemmen in de oceaan. En voor de rest van de dag…inderdaad,  in mijn bed gelegen met mijn compressiesokken aan en mijn benen omhoog. Ik zal blij zijn als ik zaterdag mezelf is kan laten gaan.

De start van de profs is zaterdagmorgen om 06u30(18u30 in België) en wij starten om 07u00(19u in België). De wedstrijd kan je volgen op www.ironman.com. Ik ga mezelf aan een kleine pronostiek wagen. Ik verwacht een strijd voor de overwinning tussen 5 atleten, Craig Alexander(winnaar vorige 2 edities), Rasmus Henning, Andreas Realaert, Chris Lieto en natuurlijk niet te vergeten onze eigen Marino Vanhoenacker. Ik gok zelf op een overwinning van Rasmus Henning.  Verder kan misschien Rutger Beke nog voor een verassing zorgen. Voor Bert Jammaer en Frederik Van Lierde hoop ik rond een 10-15de plaats. En Dennis Devriendt (2de in Klagenfurt achter Marino) heb ik minder zicht op,aangezien het zijn eerste deelname is. Bij de vrouwen is er eigenlijk maar één topfavoriete, en dat is natuurlijk Chrissie Wellington. De enige die het haar een beetje moeilijk zou kunnen maken op de fiets is Julie Dibens, maar ik denk dat zij daar reeds gaat tekort schieten. Ondanks haar supersnelle loopbenen, gaat Mirinda Carfrea (vorig jaar liep zij een nieuw marathonrecord in Kona,6de tijd overall) waarschijnlijk tekort schieten tijdens het zwem-en fietsonderdeel. En wat kunnen onze eigen twee profvrouwen, Tinne Deckers en Sofie Goos (eerste maal Hawaii). Misschien top 10, maar het zal moeilijk worden want er staat serieus wat kwaliteit aan de start.

IMG_1354.JPGIMG_1343.JPG

09:14 Gepost door Koen in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07-10-10

Hawaii dag 9

De spanning begint te stijgen. Alles wordt hier in gereedheid gebracht voor de allergrootste triatlon te wereld. Je ziet het vooral aan de drukte hier. Het loopt hier ondertussen vol triatleten en overal worden standjes opgericht. Alles ademt hier triatlon op het moment.

Voor dat we deze morgen de Pacific weer indoken, moesten we ons eerst gaan laten registeren en nummer ophalen. Dit houdt oa in: wegen, tekenen van verschillende documenten, startnummer ophalen,… Mijn nummer is 1570.

Na het registeren zijn we dan nog een kort zwemmeke gaan doen. Heerlijk zwemmen in de Pacific. Voor de rest heb ik vandaag weer heel de dag in mijn bed gelegen. Buiten om wat te eten, te drinken en naar het wc gaan, heb ik eigenlijk niets anders gedaan. Rusten is nu de boodschap. Ahja, ik heb nog nieuwe tubes gelegd. Nog even een snelcursus tubes leggen gekregen van Johan.

Morgen staat er wat loslopen op het programma. Dat gaat goed doen, want ik heb het niet gemakkelijk om mij heel de tijd zo rustig te houden…

IMG_1305.JPG

09:42 Gepost door Koen in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-10-10

Hawaii dag 8

De wedstrijd van het jaar komt dichter en dichter. Nog maar 3 dagen en we staan weer aan de start van één van de meest mythische wedstrijden ter wereld. Nu komt het er eigenlijk op aan om uitgerust aan de start te staan en het lichaam nog een beetje te finetunen.  Deze morgen ben ik een 40-tal minuutjes gaan loslopen met drie keer een minuut snel in. Dit alles om de spieren toch een beetje op spanning te houden. De rest van de bende was gaan zwemmen. Nu ga ik één keertje niet mee, komen ze toch dolfijnen tegen zeker. Typisch… In de namiddag ben ik nog een beetje gaan losfietsen, 40 kilometer met enkele versnellingen in. Ik heb de indruk dat het toch wat warmer aan het worden is ook, want de zon brandde goed door vandaag. Vandaag is ook Johan zijn fiets eindelijk aangekomen. Daar heeft hij drie dagen op mogen wachten…

Sinds vandaag kan je je ook gaan registreren en je startnummer gaan ophalen. Wij gaan wachten tot morgen, want de eerste dag is het meestal wat druk.

Hieronder vind je nog een filmpje van onze zwemtraining van eergisteren.


08:48 Gepost door Koen in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-10-10

Dag 6

Vanmorgen zijn we gestart met een ochtendzwemmeke in de Pacific. Daar waar de start gegeven wordt van de Ironman. Het zonnetje brandde al fel en dat deed me wel deugd eigenlijk. Ik zwom, samen met Bert, tot halverwege het zwemparcours. Het water was zeer helder en je kon eigenlijk constant de bodem blijven zien. Je zwemt eigenlijk in een aquarium en je ziet ongelofelijk veel verschillende soorten vissen. Echt een plezier om hier je training in af te werken.  Regelmatig kwamen we ook kajakkers tegen die een oogje in het zeil hielden. Beke, Van Lierde en Tinne Deckers kwamen we ook weer tegen. Zij hadden juist het hele zwemparcours gedaan.  Na onze korte training, zijn we nog een koffietje gaan drinken in de coffeeshop.

Na een goed middagmaal en een beetje rust, ben ik dan gaan lopen. Ik had nog een training op het programma staan van 14km waarvan 8km tegen 4’/km. Ondanks dat ik wat zware benen had van de rit naar Hawi gisteren, ging deze training eigenlijk zonder problemen. Ook was het deze keer weer goed warm en heb ik er geen last van ondervonden.

’s Avonds nog een lekkere maaltijd gegeten met, yes yes, lekkere tonijn. Thx Alain, het heeft weer IMG_1232.JPGgesmaakt!

Morgen staat er normaal gezien een rustdag op het programma. Als ik mij tenminste een beetje kan rustig houden.

 100_4544.JPG

20:03 Gepost door Koen in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-10-10

Dag 4 - Los tres marcellos

De dag begon weer rustig vandaag op Kona. Het weer is nog altijd niet hoe het zou moeten zijn. Alléé, voor mij geen probleem hoor. Te warm is ook niet goed. Na ons ontbijt hebben we een ochtendtraining gedaan in het openlucht zwembad. Een trainingske van een 3-tal km met 8 keer 50m snel in. Ook Rutger Beke, Frederik Van Lierde en Tinne Deckers waren er hun baantjes aan het trekken. Ze zagen er alle drie scherp uit. Na de training kregen we de opmerking van Rutger dat we precies “los tres marcellos” waren. Onze  euro viel niet meteen, maar bleek dat we alle drie een zwart marcelleke aan hadden. Bij deze zijn dus “los tres marcellos” geboren: Marcelle, Marcello et Celle. Een filmpje en foto vind je hieronder. Na ons zwembadbezoek trokken we weer naar onze stamkroeg – the coffeeshop.

’s Middags een beetje gegeten en daarna een dutje gedaan. Rond 14u30 ben ik dan gaan lopen voor een fartlek (wisselende tempo’s) van een uurtje. De bedoeling was dat ik op één van de heetste momenten van de dag ging lopen, om te zien hoe de benen zouden reageren. Spijtig genoeg was het weer wat overtrokken. De benen voelde goed aan en ik liep, spelenderwijs, een kleine 14km.

’s Avonds werd er eens niet gekookt door Alain en gingen we iets eten in één van de plaatselijke restaurantjes, de Lava Java. Morgen staat er nog een ritje van 150km op het programma met 4 blokjes van 15km tegen wedstrijdtempo.

100_4516.JPG


08:44 Gepost door Koen in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende